PL EN

Historia zapisana na drzwiach i dwie inne opowieści

Trzy pomieszczone w tej książce opowieści – Historia zapisana na drzwiachDziecko oraz Chłopak – składają się na wyjątkowe studium dzieciństwa, choroby i wyobcowania. Dziecięca perspektywa, a także pozornie naiwne wyobrażenia o świecie, odzwierciedlone w nad wyraz precyzyjnym języku, sprawiają, że twórczość Christine Lavant jest przejmująco sugestywna; to literatura w stanie czystym.
Choć niniejszy wybór traktować można jako preludium do wydarzeń przedstawionych w Zapiskach z domu wariatów, najsłynniejszym dziele Lavant, trzy opowieści w niczym im nie ustępują. Od „Zapisków…” odróżnia je to – zauważa Piotr Paziński – że ich narratorki i narratorzy, występujący trochę dla niepoznaki to w pierwszej, to w trzeciej osobie, nie są (jeszcze?) pisarzami. A jednak za kilka lat zaczną pisać i rzucać kamieniami w milczące anioły.



Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
36,00 zł
30,00 zł
23,00 zł
Przekład
Małgorzata Łukasiewicz
Język oryginału
niemiecki
Posłowie
Wydanie
pierwsze, Wrocław 2021
Seria
Z Kraju i ze Świata
Projekt okładki
Wojtek Kwiecień-Janikowski na podst. pomysłu Przemka Dębowskiego
ISBN
978-83-66267-60-2
ISBN e-booka
978-83-66267-68-8
Opracowanie graficzne
manufaktura
Oprawa
miękka ze skrzydełkami
Liczba stron
120
Format
127 × 203
Data premiery

Patroni

Bez żadnej przesady można powiedzieć, że co najmniej kilka prozatorskich utworów Christine Lavant należy do najlepszych rzeczy, jakie powstały w literaturze niemieckojęzycznej drugiej połowy XX wieku.

Adam Lipszyc

Jest długi korytarz. A po prawej i po lewej ma pomalowane na biało drzwi – dużo pomalowanych na biało drzwi. Wysoko, na samej górze, gdzie może już zaczyna się skraj nieba i gdzie nic się nie dojrzy, nawet bardzo szeroko otwartymi oczami, jest coś czarnego. Co to takiego, będzie wiadomo może dopiero po śmierci, bo wtedy wie się wszystko.

(fragment)

O arcydzielności utworów Lavant decyduje przede wszystkim sposób, w jaki autorka posługuje się językiem. Nie pełni on u niej ani funkcji przedstawieniowej, choć pozostaje w bliskim związku z rzeczywistością, ani tym bardziej funkcji kreacyjnej, choć pisarka nie unika fikcji.

Grzegorz Jankowicz