PL EN

Wybór poezji

Obejmująca kilka epok rozwoju dwudziestowiecznej polskiej liryki, zamknięta kodą niezwykłych późnych wierszy, poezja Jarosława Iwaszkiewicza była zjawiskiem wyjątkowo bogatym. Już pierwsze tomy, sprawiające wrażenie pisanych przez dwóch różnych autorów, wskazywały sprzeczność jako siłę napędową tej twórczości, generatora istniejących w niej napięć oraz świadectwo mediacji między skrajnymi nierzadko emocjami i odmiennymi konstatacjami filozoficznymi. Wiersze Iwaszkiewicza zyskały dzięki temu formę zapisu pełni ludzkiego doświadczenia. Łączą afirmację bytu i zanegowanie sensu istnienia, wiarę w zbawczą moc sztuki i zwątpienie obejmujące ludzkie wysiłki. Aktywność i nienasycenie spotykają się w nich z kontemplacyjnością i fascynacją śmiercią. Współistnienie sprzeczności jest w poezji Iwaszkiewicza formą faustycznej pełni i staje się wręcz siłą katartyczną. Wraz z innymi uprawianymi przez pisarza gatunkami literackimi tworzy ona wielką autobiograficzną narrację.
W ten sposób przedstawia ją Radosław Romaniuk, prezentując biograficzne tło tekstów i wzbogacając w przypisach zwyczajowe informacje o datowanie wierszy w rękopisach. Najważniejsze utwory z poszczególnych tomów uzupełnia o teksty rozproszone lub z różnych przyczyn usunięte z opracowywanych za życia pisarza wydań zbiorowych. Rekonstruuje ważne dla oblicza tej poezji cykle o autobiograficznym charakterze – jak wyjątkowy w polskiej literaturze cykl trzydziestu homoseksualnych erotyków Droga, zainspirowanych relacją z Jerzym Błeszyńskim.   

Zapowiedź
Wybór, wstęp i opracowanie
Wydanie
pierwsze, Wrocław 2021
Seria
Biblioteka Narodowa, I 339
ISBN
978-83-66267-66-4
Opracowanie graficzne
Robert Oleś / d2d.pl
Oprawa
twarda
Format
120 × 170
Cena przewidywana
52 zł

Biografia Jarosława Iwaszkiewicza w znacznej części wypełnia wiek dwudziesty. Pisarz był świadkiem i uczestnikiem wielu wojen rzeczywistych i estetycznych, próbował w literackiej twórczości przedstawiać człowieka poddanego tym rozmaitym typom udręk, jakie mu przynosiła współczesność i przeszłość historyczna. A były to zawsze te same troski: samotność, wybór między dobrem i złem, trwoga, erotyzm, miłość, śmierć. 

Zdzisława Mokranowska

Ostatecznie Iwaszkiewicz dowiódł we własnych tekstach, że jego związek z epoką był autentyczny i twórczy. Dzieło ostatnich lat jego życia ma tę samą rangę co utwory z lat dwudziestych i trzydziestych, stanowi istotny wkład w literaturę powojenną i dowód ciągłości literatury polskiej.

German Ritz

Nienasycony i zdumiony pięknem,

Słuchałeś rytmów dnia i rytmów nocy,

Zmieniając siebie w muzyczny instrument.

Czesław Miłosz, Wybierając wiersze Jarosława Iwaszkiewicza na wieczór jego poezji

Tradycja jest dla Iwaszkiewicza nie poprzednikiem, nie wzorcem, lecz tworzywem, z którego powstają nowe wartości.

Jerzy Kwiatkowski