PL EN

O stylu późnym. Muzyka i literatura pod prąd

Edward W. Said, jeden z najwybitniejszych intelektualistów XX wieku, prowadził w latach dziewięćdziesiątych seminarium poświęcone ostatnim dziełom wielkich muzyków i pisarzy – dziełom pod wieloma względami zaskakującym. Temat zasługiwał na książkę, jednak pracę nad nią przerwała śmierć Saida. Tom On Late Style: Music and Literature Against the Grain (2006) powstał dzięki żonie i współpracownikom autora, którzy zebrali pozostawione przez niego wykłady, artykuły i notatki. Co ciekawe, szkicowość czy fragmentaryczność książki wcale jej nie szkodzi. Jedyny niedosyt, jaki odczuwa czytelnik, wynika z żalu, że Saidowi nie starczyło czasu na analizy kolejnych „późnych” dzieł.

Książka pokazuje autora Orientalizmu od mniej znanej strony – jako znakomitego znawcę sztuki oraz stylistę. Jego błyskotliwe interpretacje dzieł Beethovena, Manna, Kawafisa, Lampedusy, Geneta, Viscontiego czy Goulda są mocnym argumentem za wszechstronnym rozwojem duchowym i intelektualnym, którego rolę w dzisiejszej kulturze często podaje się w wątpliwość.

W książce O stylu późnym zawiera się też pewien dramatyzm. Śmiertelnie chory Said wiedział, że to prawdopodobnie jego ostatnie dzieło. W pewnym sensie pisał więc o sobie.

 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

36,00 zł
Przekład
Barbara Kopeć-Umiastowska
Język oryginału
angielski
Posłowie
Wydanie
pierwsze, Wrocław 2017
Seria
Sztuka Czytania
ISBN
978-83-65588-23-4
Oprawa
miękka ze skrzydełkami
Liczba stron
216
Format
140 × 220
Data premiery
8 grudnia 2017

Patroni

Piękny pomnik życia i dzieła Saida.
Hanif Kureishi
Książka widmo krążąca pomiędzy pisarzem a czytelnikiem.
Jacek Gutorow
Edward W. Said
Edward W. Said (1935–2003) – palestyńsko-amerykański krytyk i teoretyk kultury, pisarz, krytyk literacki i muzyczny; jeden z pionierów teorii postkolonialnej. Pochodził z Jerozolimy, skąd jego (...)

czytaj więcej

Recenzje

Mamy […] do czynienia z precyzyjnym, przemyślanym i pięknie poprowadzonym przewodem myślowym. O stylu późnym. Muzyka i literatura pod prąd jest pracą rzadkiej urody myśli. A jej waga stawia ją w ringu z największymi.

Waldemar Kuligowski, „Czas Kultury”

Styl późny jako napięcie, negatywność, wyzwanie. O ich szczególnej mocy i powadze stanowi fakt, że wyraża je twórca dojrzały i panujący nad swoim medium. Tak pojęta późność fascynuje Saida.

Rafał Księżyk, „Dwutygodnik”

Styl późny Saida ma szczególne usytuowanie względem ewolucji kultury i jej systemu. Nie jest dekadencją, bo ta stanowi ostateczną konsekwencję długotrwałego rozwoju jakiegoś systemu kulturowego […]. Nie jest to również symptom schyłku współczesnego systemu kultury […]. Luźność adornowskiej późności pozwala Saidowi na manewrowanie własnymi wywodami tak, aby nie uwikłać ich w żaden z pospolicie dominujących nurtów debaty o stanie kultury.

Paweł Majewski, „Kultura Liberalna”

O stylu późnym to książka pełna osobistych tropów autora, poszukująca znaczenia tytułowego late style, będąca niedokończonym dziełem, który pozostawia jednak szerokie pole do dyskusji.

Anna Jakubczak, „Horyzont”

O stylu późnym, książka, której pisanie przerwała śmierć autora, nie zawiera – i nie może zawierać – wyraźnej konkluzji, nie tylko ze względu na okoliczności powstania, ale i niezwykłą rozmaitość materiału, tworzącego jej problematykę. W tym sensie jest nie tylko teorią, ale i w najwyższym stopniu praktyką stylu późnego, pozostawiając czytelnika w melancholijnym zawieszeniu.

Michał Warchal, „Literatura na Świecie”

Podobnie jak Adorna styl późny interesuje go [Saida] jako „doświadczenie napięcia całkowicie pozbawionego harmonii i kontemplacji, celowo nieproduktywna produktywność pod prąd…”. A zatem nie godna dojrzałość, harmonijna synteza, życiowe spełnienie, lecz wyobcowanie, wyrzeczenie, niepewność, niezgoda. Nie mistrzostwo, lecz zmaganie się z jego granicami.

Maria Poprzęcka, „Książki. Magazyn do Czytania”

Dla czytelnika tej ostatniej, znamiennie niedokończonej książki Saida uderzająca jest jego wrażliwość na oznaki wykorzenienia, niepogodzenia, inności czy oporu w każdym aspekcie artystycznej działalności.

Alina Mitek-Dziemba, „ArtPapier”