PL EN

Ostrze ironii. Modernizm w cieniu monarchii habsburskiej

Trudno znaleźć dziś w świecie zachodnim krytyka literackiego, którego każda kolejna książka okazywałaby się pozycją tak opiniotwórczą, jak teksty Marjorie Perloff. Jej monografie pozwalają zrozumieć rodowód, rozwój i znaczenie ogromnych połaci literatury – od wczesnego modernizmu po współczesność, od poezji po prozę, teatr i sztuki wizualne.

Badaczka śledzi zarówno źródła, jak i ewolucję szeroko pojętej literatury modernistycznej. W Ostrzu ironii, swojej najnowszej książce, przywraca pamięć o nieco zaniedbanej, lecz niesłychanie ważnej formacji europejskich twórców. Przybliża sześciu pisarzy, których talent objawia się w okresie rozpadu monarchii austro-węgierskiej: Karla Krausa, Josepha Rotha, Roberta Musila, Eliasa Canettiego, Paula Celana i Ludwiga Wittgensteina.

Bohaterów Perloff łączy podobne doświadczenie: pochodzą z wielokulturowych społeczności, czasem także z peryferii dawnej monarchii. W państwie powstałym na jej gruzach bywają postrzegani jako obcy. W ich wypadku ironia nie jest wyłącznie cechą stylu, to zarazem forma obrony i subtelne narzędzie poznania gwałtownie zmieniającego się świata.

 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Zapowiedź
Przekład
Maciej Płaza
Język oryginału
angielski
Posłowie
Wydanie
pierwsze, Wrocław 2018
Seria
Sztuka Czytania
Projekt okładki
Przemek Dębowski
ISBN
978-83-65588-65-4
Opracowanie graficzne
manufaktura
Oprawa
miękka ze skrzydełkami
Format
140 × 220
Cena przewidywana
42 zł
Data premiery
30 października 2018

Patroni

Wpływ Perloff wykroczył dawno poza ramy życia naukowego. Jej praktykę pisarską należy już teraz widzieć jako jednolity, rozwijany w formie eseistycznej namysł nad rolą modernistycznego eksperymentu w kształtowaniu się współczesnej międzynarodowej świadomości artystycznej i kulturowej.
Kacper Bartczak
Jest to książka naprawdę świetna, którą powinni bezzwłocznie przeczytać wszyscy, którym leży na sercu idea obecnej i przyszłej Europy. Na pierwszy rzut oka, istotnie, dotyczy ona trochę pomijanej w anglosaskim świecie, austriackiej odmiany modernizmu, silnie związanej z kulturą sprzed I wojny światowej, na której reprezentantów autorka wybrała sześciu pisarzy. Jednak zaraz staje się jasne, że chodzi o coś więcej niż tylko o uzupełnienie poważnej krytycznoliterackiej luki; mamy do czynienia z niezwykle interesującą próbą zdefiniowania modernizmu jako idei, której nie da się oddzielić od pewnej konkretnej wizji Europy – wielokulturowej i wielojęzycznej monarchii habsburskiej.
Barbara Kopeć-Umiastowska