PL EN

Czesław Miłosz

Czesław Miłosz (1911–2004) – polski poeta, prozaik, tłumacz, eseista, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury z 1980 roku. Urodził się w Szetejniach na Litwie, studiował na uniwersytecie w Wilnie. Współzałożyciel wileńskiego pisma „Żagary” i członek ukształtowanej wokół niego grupy poetyckiej. Jego pierwszą książką był Poemat o czasie zastygłym (1931). Pod koniec lat 30. zamieszkał w Warszawie i podjął pracę w Polskim Radiu. W 1945 roku opublikował tom Ocalenie, uznawany za jeden z najważniejszych w dwudziestowiecznej poezji polskiej, zawierający takie utwory jak Campo di Fiori, Biedny chrześcijanin patrzy na getto czy Piosenka o końcu świata. Po wojnie w dyplomacji komunistycznego rządu Polski. W 1951 roku wystąpił o azyl polityczny we Francji. Związał się wtedy z paryską „Kulturą”, gdzie ukazywały się jego kolejne książki, m.in. tom esejów Zniewolony umysł (1953) oraz powieści Dolina Issy (1955) i Zdobycie władzy (1955). Od 1960 roku w Stanach Zjednoczonych. Wykładał literaturę słowiańską na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley oraz na Harvardzie. Laureat wielu prestiżowych nagród w Polsce i na świecie, jego utwory zostały przetłumaczone na kilkadziesiąt języków. Zmarł w 2004 roku w Krakowie. Jego ciało złożono w Krypcie Zasłużonych na Skałce.