PL EN

Adolf Rudnicki

Adolf Rudnicki (1909–1990) – pisarz, eseista. Urodził się jako Aron Hirschron, najmłodszy z siedmiorga rodzeństwa w rodzinie chasydzkich Żydów, z której nikt prócz Adolfa nie przeżył wojny. W 1930 roku zadebiutował nowelą Śmierć operatora, która pojawiła się w „Kurierze Porannym”. Dwa lata później ukazała się jego pierwsza powieść pt. Szczury. Współpracował z wieloma pismami, m.in. z „Tygodnikiem Ilustrowanym”, „Polityką” oraz „Wiadomościami Literackimi”, publikując opowiadania i fragmenty powieści. Był członkiem grupy „Przedmieście” w początkach jej istnienia. W 1939 walczył w twierdzy Modlin, został wzięty do niewoli, z której uciekł do Lwowa. Tam wszedł do Komitetu Organizacyjnego Związku Zawodowego Literatów Polskich, następnie włączonego do Związku Pisarzy Radzieckiej Ukrainy. Po wojnie pisarz zamieszkał w Łodzi, gdzie redagował dział prozy tygodnika „Kuźnica”, by następnie przenieść się do Warszawy. Tam publikował cykl „Niebieskie kartki”, ukazujący się na łamach pisma „Świat”. Otrzymał m.in. Nagrodę Fundacji im. Jurzykowskiego w Nowym Jorku (1966) oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1956). Zmarł 14 listopada 1990 roku.