U źródeł tej książki znajduje się głód rzeczywistości oraz fikcji. Pisanie i czytanie o życiu jest, zdaniem Jamesa Wooda, efektem nigdy nienasycalnego łaknienia, które chwilowo zaspokajamy, zakradłszy się do spiżarni literatury światowej. Sam krytyk głód rzeczywistości karmi właśnie fikcjami, zwłaszcza powieściami na różny sposób realistycznymi: Jane Austen, Charlesa Dickensa, Gustave’a Flauberta, Henry’ego Jamesa, Thomasa Manna, Vladimira Nabokova, Lwa Tołstoja i Virginii Woolf.

Barwne, pełne humoru i nieoczywistych interpretacyjnych kontekstów eseje stanowią studium zagadnień formy, etyki oraz estetyki dzieła. Wood zastanawia się, jak działają konwencje artystyczne oraz wyobrażone, stwarzane słowem światy – jak działa literatura.