U źródeł tej książki znajduje się głód rzeczywistości oraz fikcji. Pisanie i czytanie o życiu jest, zdaniem Jamesa Wooda, efektem nigdy nienasycalnego łaknienia, które chwilowo zaspokajamy, zakradłszy się do spiżarni literatury światowej. Sam krytyk głód rzeczywistości karmi właśnie fikcjami, zwłaszcza powieściami na różny sposób realistycznymi: Jane Austen, Charlesa Dickensa, Gustave’a Flauberta, Henry’ego Jamesa, Thomasa Manna, Vladimira Nabokova, Lwa Tołstoja i Virginii Woolf.

Barwne, pełne humoru i nieoczywistych interpretacyjnych kontekstów eseje stanowią studium zagadnień formy, etyki oraz estetyki dzieła. Wood zastanawia się, jak działają konwencje artystyczne oraz wyobrażone, stwarzane słowem światy – jak działa literatura.

„Niemal każde cytowane przez Wooda zdanie, exemplum dla towarzyszącej interpretacji, smakuje. Tak jak w restauracjach podaje się «talerzyki», małe porcje, które eksplodują smakiem przelotnym, na jeden kęs, tak zdania, które Wood wyciąga z prozy, rzadziej poezji, uderzają swoją świetnością na jeden krótki błysk, po którym przyjdą błyski kolejnych cytatów” – Marek Bieńczyk, To lubię [posłowie]

„To jest książka, która jest lekcją anatomii. Wszyscy czytamy prozę, ale niekoniecznie się zastanawiamy, jak ona działa. Jeżeli ktoś jest zainteresowany, dlaczego nasz łokieć zgina się w ten sposób, a głowa ma taki a taki zakres ruchu, to jest to dla niego po prostu lektura obowiązkowa. Myślę, że jest to także lektura absolutnie obowiązkowa dla redaktorów, dla krytyków i być może dla pisarzy, przynajmniej niektórych” – Magda Sendecka, „Tygodnik Kulturalny”

„Jeśli chcielibyśmy stworzyć kategorię: «książki, z których tłumaczeniem nie poradziłaby sobie sztuczna inteligencja», to Jak działa literatura Jamesa Wooda miałaby szansę uplasować się blisko prototypu. Jeśli chcielibyśmy stworzyć listę książek, które powinny koniecznie znaleźć się w programie studiów dla przyszłych tłumaczy literatury, to i na niej Woodowi przypadłaby wysoka pozycja” – Magda Heydel, z noty o przekładzie