Karol Wagner-Pieńkowski przez wiele lat kształtował oblicze krajowej radiofonii. Zatrudniony w latach trzydziestych w Polskim Radiu, po wybuchu drugiej wojny światowej został ewakuowany, by uruchomić rozgłośnię rządu. Przebywał w Rumunii, następnie w Paryżu, a wreszcie w Londynie, gdzie pracował jako spiker Sekcji Polskiej BBC. Po konferencji jałtańskiej poszukiwał miejsca na siedzibę emigracyjnej radiostacji. Tak powstała koncepcja polskiej jednostki Radia Madryt. Uznanie, jakim cieszyła się madrycka inicjatywa, sprawiło, że Wagnerem zainteresowało się Radio Wolna Europa. Objął on stanowisko kierownika biura polskiego RWE w Nowym Jorku, a po zlikwidowaniu działu nowojorskiego został zastępcą Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Monachium.

Znakiem rozpoznawczym Wagnera był niebieski ołówek, którym poprawiał błędy w tekstach przygotowanych przez redaktorów nowojorskiej sekcji. Jego światopogląd i poczucie stylu odcisnęły na audycjach ślad na tyle trwały, że zredagowane przez kierownika rozgłośni teksty określano „zwagneryzowanymi”. Skrupulatność Wagnera i całkowite poświęcenie pracy zjednały mu przychylność Nowaka-Jeziorańskiego. Zbiór korespondencji prowadzonej w latach 1944–1987 jest również świadectwem prób negocjowania niezależności pracowników radia od amerykańskiej polityki, w tym walki z ideą cenzury prewencyjnej czy jawnie propagandowym charakterem audycji.