W atmosferze znudzenia i letargu popołudniowej godziny panna Miami Mouth snuje wizje awansu do Socjety. Dla przybyszów spoza miasta, a zwłaszcza dla czarnej rodziny, Wyższe Sfery są zamknięte, trzeba się do nich „podkopać” lub szarżować na uzbrojonych strażników, jak wyobraża to sobie Miami. Wyrusza więc z rodziną w podróż przez dżunglę w kierunku czarownego miasta Cuna-Cuna, symbolu rajskich fantazji.

Smutek w tropikach przypatruje się szansom na emancypację w kolonialnych warunkach i jest odbiciem wykluczenia, którego doświadczał Ronald Firbank. Tak powstała odmieńcza estetyka – styl zadłużony w dekadenckim obrazowaniu, kampowy, świadomie sięgający po to, co przesadne, sztuczne i w „złym guście”. Przekład Andrzeja Sosnowskiego oddaje wrażenie inności, jakie Firbank wzbudzał we współczesnych sobie czytelnikach.

„Jest […] tropikalnie, egzotycznie, dziwacznie i ogólnie przyjemnie, a czasem zabawnie. Sam ornament! I już klasyka” – Kinga Dunin, „Krytyka Polityczna”

„[Firbank] lepi świat z groteskowo podkreślonych stereotypów rasowych i klasowych, ironicznie wykrzywionych idiolektów, oraz zafałszowań świadomości, które nauczyliśmy się odczytywać dopiero w epoce postkolonialnej” – Renata Lis, „Gazeta Wyborcza”

„Firbank bardzo lubi wymyślać i opisywać wyrafinowane kreacje niektórych swoich arystokratek; można zawsze wyczuć, że pęka przy tym ze śmiechu, niemniej ich odzież jest dlań pewnym osiągnięciem artystycznym, czymś tak sztucznym jak jego sztuka i sztuka w ogóle” – Andrzej Sosnowski, „Dwutygodnik”