Szkoła ćwiczeń to poemat zawieszony w czasie, między działaniami wojennymi z lat 1916–1918 oraz Jamajką u schyłku XX stulecia. Ishion Hutchinson przypomina o karaibskich żołnierzach, którzy wzięli udział w wielkiej wojnie, walcząc na Bliskim Wschodzie po stronie Imperium Brytyjskiego. Wyobrażenie o ich codzienności autor przeplata narracją o dorastającym siedemdziesiąt lat później (trzy dekady po odzyskaniu przez Jamajkę niepodległości) chłopcu, który konfrontuje własne doświadczenia z wiedzą czerpaną z brytyjskiej encyklopedii. Podwójności czasu towarzyszy inne zwielokrotnienie, które dokonuje się w języku, choćby przez częste aliteracje, nadające mu rytm jak dub w muzyce reggae.

Dla Hutchinsona pisanie wiąże się z nieustannym negocjowaniem tego, co minione: „Poeta jest dla mnie nie tyle twórcą […], ile przetwórcą, kimś, kto odkrywa na nowo rzeczy już istniejące. Poezja to niezawodna forma stawiania oporu wobec pojmowania historii jako przeszłości”. Rewizja ta dokonuje się także w formie gry z tradycją: Hutchinson jest jednocześnie spadkobiercą T.S. Eliota i Dereka Walcotta, Williama Shakespeare’a i George’a Lamminga, kanonu europejskiego i kultury karaibskiej.

„Można czytać Szkołę ćwiczeń jak dokument historyczny, skrupulatnie sprawdzając odniesienia i sięgając po teksty, z którymi wchodzi w dialog. […] Można także «czytać» uchem – zanurzyć się w rytmach historii, dlatego że muzyczność jest integralną częścią poetyki Hutchinsona. Eksperyment ma rytm dubu. Poeta czerpie z tej odmiany muzyki reggae, przenosząc jej strukturę na poetycką frazę. […] Dub wpływa na dekonstrukcję rytmu, a Szkoła ćwiczeń przekształca narrację historyczną, zmieniając jej rytm oraz tworząc przestrzeń dla innych tradycji” – Joanna Mąkowska, „Dziennik Literacki”

„Publikacja w tłumaczeniu na polski gęstej od znaczeń poezji Hutchinsona, a szczególnie jego głęboko intertekstualnego tomu Szkoła ćwiczeń, to decyzja znacząca. Piszę te słowa, wychodząc z założenia, że przekład literacki to dla kultury języka docelowego okazja do przekroczenia lub co najmniej przesunięcia granic tego, co znane i wyrażalne” – Bartosz Wójcik, „Czas Literatury”